Profilaktyka uzależnień w spektaklach teatralnych

„Profilaktyka uzależnień w spektaklach teatralnych”
Edycja pierwsza


Pierwsza edycja projektu „Profilaktyka uzależnień w spektaklach teatralnych” odbyła się w okresie od 1 lutego do 30 listopada 2010 roku. W ramach przedsięwzięcia młodzież wrocławskich szkół średnich uczestniczyła w warsztatach:

•    ruchowych z zakresu sztuki mimu i pantomimy;
•    ruchowych z zakresu tańca;
•    z psychologiem;
•    animacyjnych.

Do pierwszej edycji przedsięwzięcia wyłoniono piętnaścioro uczestników, którzy systematycznie dążyli do rozwijania swojej sprawności fizycznej, wyobraźni, koordynacji, samoświadomości własnego ciała i poruszania się w przestrzeni, poprzez warsztaty z zakresu sztuki mimu, pantomimy i tańca. Zajęcia z psychologiem i animatorkami starły się zapoznać uczestników z problemem uzależnień przez pryzmat ludzi doświadczonych, bazując na tekstach literackich, biografiach ikon muzyki czy filmach oraz poprzez spotkanie z pedagogiem ośrodka MONAR, który opowiedział o funkcjonowaniu wymienionej placówki.

Przeczytane teksty, obejrzane filmy, przeprowadzone dyskusje, wyjścia do teatrów, spotkania oraz prowadzone przez uczestników zeszyty „wyimaginowanych bohaterów”, stały się podstawą do stworzonego wspólnie scenariusza teatralnego. Młodzież samodzielnie dobrała muzykę, zakupiła kostiumy oraz wykonała scenografię do wieńczącego projekt przedstawienia teatralnego.

Zaangażowanie młodzieży zaowocowało powstaniem przedstawienia „Zniewoleni” w reż. Zbigniewa Szymczyka, filmu dokumentalnego „Jestem”, w reż. Michała Gutka i Jakuba Szymańskiego, oraz wystawy zdjęć, autorstwa uczestniczek projektu – Agaty Dobrzańskiej oraz Karoliny Skibińskiej, ukazujących kuluary prowadzonego projektu, prezentujących uczestników i prowadzących.

Premiera „Zniewolonych” odbyła się w listopadzie w Centrum Inicjatyw Artystycznych we Wrocławiu. Przedsięwzięcie uświetniły bankiet oraz wspomniana wystawa zdjęć.  Przedstawienie to opowiada o ludziach nam współczesnych, ich słabościach i pozostawiających wiele do życzenia relacjach międzyludzkich. Schowani na co dzień w szarym tłumu bohaterowie „Zniewolonych”, na moment zatrzymują się na scenie, opowiadając swoją historię. Ich biografie są do siebie zbliżone. Łączy ich znajomość z eleganckim mężczyzną w kapeluszu na głowie i białym garniturze, tajemniczo   przechadzającym się po scenie.

Przez kolejne dni spektakl grany był dla kilkunastu wrocławskich szkół średnich w Centrum Inicjatyw Artystycznych we Wrocławiu. Każdorazowo, po odegranym przedstawieniu, odbywała się projekcja filmu dokumentalnego „Jestem”, w którym to uczestnicy projektu, dokonując w filmie ewaluacji przeprowadzonych działań, mówią o tym, czego się nauczyli. Film ukazuje proces powstawania spektaklu i przygotowania – jest materiałem uzmysławiającym trud pracy, aktywizację uczestników i ich starania.

Zakończeniem prac przy projekcie było spotkanie uczestników z animatorkami, w trakcie którego młodzież otrzymała nagrody rzeczowe oraz opinie koordynatorki wystawione na podstawie kilku miesięcy wspólnej pracy.


Wybrane fragmenty wypowiedzi uczestników z filmu dokumentalnego „Jestem”, powstałego przy pracy nad projektem „Profilaktyka uzależnień w spektaklach teatralnych”:

„Pamiętam, że już po pierwszych zajęciach czułam się inaczej niż zwykle. Potem po każdych następnych nie mogłam doczekać się kolejnych i tak zrodziła się moja miłość do teatru. Co zmieniło się po półrocznym ćwiczeniu pantomimy? Może fakt, że nareszcie chodzę prosto, stawiam stopy prosto, zaczęłam być świadoma własnego ciała, odkryłam, że mam łokieć nadgarstek, a nie tylko całą rękę. Pantomima zadziałała na mnie odstresowująco. Kiedy po ciężkim dniu przychodziłam na zajęcia i zaczynaliśmy ćwiczyć wszystkie złe emocje odpływały bardzo daleko i pozostawały już tylko te pozytywne, a to wszystko dlatego, ze była tam atmosfera niesamowicie przyjazna i wśród pozytywnie nastawionych osób, było wspaniale.  
Co zmieniły te zajęcia? Mój sposób postrzegania świata zmienił się diametralnie, zdystansowałam się do wielu spraw, a teatr to coś wspaniałego. Myślę, że będę w jakiś sposób kontynuować naukę pantomimy, bo niesamowicie mnie ona pochłonęła”.

Agata



„Co mogę powiedzieć o tych zajęciach, pracy nad spektaklem i samą sobą? Po pierwsze uważam, że pracy w grupie trzeba się nauczyć i, że jest to dużo trudniejsze niż praca z samym sobą […]. Pracując w grupie bierzemy odpowiedzialność za kogoś innego i musimy się zastanawiać nad ruchami innych osób, czuć siebie, a to na pewno wymaga czasu”.
Marta



„Jeżeli chodzi o pantomimę to, jestem teraz w klasie maturalnej, mój tryb życia jest szybki – dużo się od nas wymaga, a takie zajęcia pozwalają na chwilę oderwać się od rzeczywistości. Chociaż momentami poruszamy trudne tematy, to jednak zajmujemy się nimi w taki sposób, że bardziej one do nas docierają, nie zaznajamiamy się z nimi poprzez wykład, tylko przez pracę nad sobą, ruchem i wyrażaniem emocji”.
Dominika

 

Zapraszamy do obejrzenia galerii zdjęć.